1)
عشق یک حرف بی صدا بود که شبی در میان ستارگان آسمان ِ تابستان این شهر ، از میان ملافه های سفید چروکیده در درونم ، خود را به گوش های من رساند و آوازش را در گامی مینور با نت re در گوشم زمزمه کرد ... پنجره را باز گذاشته بود و زمان را از سوراخ های ابرها به میان ابروانش آورده بود ... عشق یک طوفان ِ سبز بود ...
2)
مادرم مرا پوست کَند . کنار سیب زمینی هایی که قرار بود دور چین بشقاب خورشت باشد .. مرا به دریای روغن جوشان انداخت . تنم آبله زد. آبله ها ترکید و من شدم اشکهای پیرزنی که هنوز امید داشت فرزندش در جنگ نمرده است و روزی به همراه بسته ای بزرگ در صندوق پستی ای کوچک بر خواهد گشت ..
3)
فاصله ها اما مقدس بودند . در فضایی میان فریادها و روز مره گی های نرم افزارهای اطلاعات یکپارچه مدیریتی . من پشت در ایستاده بودم که دکتر صدایم زد و گفت : آقا جان ، اینها درد روده و شکم نیست . شما به زودی مادر یک اختاپوس خواهید شد ...
4)
هیچ کس نبود ، در کشتزاری که من مانده بودم . در زمستانی که به آن رسیده بودم و من هنوز آخرین چگوارا هستم که برای پروانه های در قرنطینه گریه خواهم کرد ...
یادداشتک 1 ) عنوان | گروس عبدالملکیان