از هر چیز که همه گیر شود میترسم . از هر چیز که همه را به خود مبتلا کند فراری ام .. نمیدانم چرا . میل به تافته ی جدا بافته بودن شاید . میل عجیب به تنهایی و تنها ماندن .. از نوشتن میهراسم .. از اینستاگرام ، از خود را تو حلق و چشم دیگران کردن ، از عشق حتی ، گاهی حتی از بودن میترسم .. از اینکه مبتلا شوم به چیزی که همه ی آدمها به آن گرفتارند .. گرفتاری چیز بدیست .. حتی اگر گرفتار بودن در مفاهیم ، کلمه ها و صداهای خوب .. 

من دوست دارم گیاه بودم و مبتلا به هیچ چیز جز نور نباشم .. مبتلا باشم به آن احساس نوازش عجیب ، بی هیچ وابستگی .. در عشقی فراوان ، گم شده در بی نهایت ..